مسلمانان را به خط اصيل و صراط مستقيم هدايت جلب مىكرد و آنها را متوجّه سرچشمه زلال امامت مىنمود ، چون مىدانست پس از وى خلاء بزرگى در ميان مسلمانان به وجود خواهد آمد ، بزرگترين اين مناسبتها ماجراى غدير خم بود كه پيامبر ( ص ) در حضور بيش از يك صد هزار نفر از همراهان خود ، على ( ع ) را بر سر دست بلند كرد و فرمود : هر كس كه من مولاى اويم ، اينك اين على مولاى اوست و نيز فرمود : من دو چيز گرانبها در ميان شما به يادگار مىگذارم ، كتاب خدا و عترتم ، ( خاندانم ) كه اگر به آن دو متمسّك شويد هرگز بعد از من گمراه نخواهيد شد . و يا فرمود : مثل اهل بيت من مانند كشتى نوح است كه هر كس سوار بر آن شد ، نجات يافت و هر كه از آن تخلّف ورزيد ، غرق شد . و نيز فرمود : فاطمه پاره تن من است ، هر كه او را بيازارد ، مرا آزار داده ، و هر كس او را به خشم آورد ، مرا به خشم آورده . امّا به رغم همه اين تأكيدات و سفارشات ، هنوز امير المؤمنين از مراسم كفن و دفن پيامبر ( ص ) فارغ نشده بود كه تند باد جاهليّت و مقام‌پرستى بر امّت اسلام وزيدن گرفت و چيزى نمانده بود كه نهال نو پاى اسلام از پايه ريشه كن شود . فاطمه ( س ) نخستين كسى بود كه در برابر اين انحراف بزرگ مقاومت نمود و جان نازنين خود را بر سر اين آرمان قربانى كرد ، او براى مقابله با اين موج انحراف ابتدا دو روش در پيش گرفت : الف ) بر انگيختن زنان بر عليه شوهران پيمان شكن ايشان . ب ) زنده نگه داشتن ياد رسول خدا ( ص ) از طريق نوحه و زارى بر آن حضرت . محبّت و دوستى فاطمه ( س ) به پدرش بالاتر از محبّت يك فرزند به پدر بود ، او رسول خدا ( ص ) را به عنوان خاتم الأنبياء و رحمت للعالمين و نمونه كامل انسانيّت مىشناخت و محبّت او به رسول خدا از محبت به خداوند سر چشمه مىگرفت ، با مرگ پيامبر ( ص ) گويا تمام غمهاى عالم بر قلب فاطمه ( س ) نازل شد ، زهرا ( س ) در حالى كه فقط 75 يا 95 روز بعد از پيامبر زنده بود ، هرگز دست از گريه و زارى بر نداشت و اين گريه در واقع نوعى عبادت بود ، چون گريه آن حضرت ياد و خاطرهء رسول خدا را زنده نگه مىداشت و اين امر به ارزشهاى رسالت پيامبر جان مىبخشيد ، فاطمه ( س ) آنقدر در فراق رسول خدا گريست كه مردم مدينه به نزد على ( ع ) آمدند و در خواست كردند